| Służba uwielbienia |
„Alleluja. Śpiewajcie Panu pieśń nową, na chwałę Jemu w zgromadzeniu wiernych!” – Psalm 149,1 Człowiek zawsze ma kogoś lub coś, czemu oddaje cześć, o co się troszczy, co kocha. Wynika to po części z tego, jak zostaliśmy stworzeni. Dlatego muzyka od zawsze towarzyszyła uwielbieniu Boga. Była wyrazem wdzięczności i miłości za okazaną dobroć i łaskę, a także czci dla Stwórcy, Wyzwoliciela i Pana chwał. W Piśmie Świętym mamy wiele przykładów pieśni i psalmów. Śpiewał je cały lud Izraelski, ale również indywidualne osoby (znamy pieśni Mojżesza, Dawida, Miriam, Debory czy Marii, matki Jezusa). W Księdze Psalmów mamy wiele pieśni także Asafa i Koracha. Różna jest ich tematyka: od hymnów na cześć Boga, pieśni dziękczynnych, po lamentacje i pieśni liturgiczne. Król Dawid, który sam często Bogu śpiewał i grał, ustanowił „służbę muzyczną”. Nakazał Lewitom wyodrębnić spośród siebie grupę śpiewaków, którzy mieli głośno i radośnie śpiewać Panu przy wtórze harf, cytr i cymbałów. Chrześcijanie od początku uwielbiali Boga pieśniami i modlitwami. Paweł zachęcał, by wierzący przekazywali sobie w ten sposób „Słowo Chrystusowe”, by się nawzajem nauczali i napominali przez psalmy, hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając je Bogu. Również naszym pragnieniem jest oddawanie chwały naszemu Stwórcy i Zbawicielowi. Dlatego uwielbianie Boga jest stanem, w jakim staramy się trwać na co dzień. Jednak to pragnienie nie wynika z nas, to Bóg przez swojego Ducha i Słowo wzbudza w nas uwielbienie dla Swojej Osoby oraz dzieł, jakich dokonuje w naszym życiu. Podczas nabożeństwa spotykamy się, by pieśniami i naszymi indywidualnymi modlitwami oddać Bogu chwałę i cześć. W uwielbieniu jest czas na oczyszczenie, wyznanie grzechów, wylanie serca przed Panem. Prowadzą nas w tym osoby, które swoje talenty muzyczne postanowiły wykorzystać w służbie Bogu i ludziom. Kontakt:
Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
|