Modlitwa zawsze przynosiła ludziom przychylność Boga i Jego błogosławieństwo. Nietrudno znaleźć fragmenty, zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie, zachęcające do modlitwy i wstawiania się za innymi. Na prośbę Abrahama, Bóg ocalił Lota i jego rodzinę. Dzięki modlitwie Mojżesza, lud Izraelski zwyciężył wrogów, miał wodę i pożywienie na pustyni. Eliasz, swą usilną modlitwą, sprowadził deszcz na ziemię po trzyipółletniej suszy. Wiele lat później, Dariusz – król Medów i Persów, znając nieugiętość Daniela, jego nieprzerwaną i wierną modlitwę do Boga pomimo zakazu, uznał wielkość Boga Izraela. Znamy modlitwy proroków większych i mniejszych, a także królów, jak Dawid czy Salomon. W Nowym Testamencie, Jezus modlił się do Ojca, a następnie dokonywał cudów: rozmnożył pożywienie, wskrzesił Łazarza, uzdrawiał chorych. Pozostawił nam na wzór modlitwę „Ojcze nasz...”, która jest powszechnie znana i powtarzana. Znane nam są również modlitwy uczniów Jezusa, zamieszczone w ich listach. Możemy czerpać z nich natchnienie do naszych modlitw i ich treścią budować naszą wiarę.

Chcemy stawać w „wyłomie”... Modlitwa jest przywilejem człowieka wierzącego, rozmową z Ojcem, ale także zadaniem do wykonania. Modląc się wysławiamy Boga, prosimy, by stała się Jego wola, zabiegamy o uzdrowienie chorób i zranień, chronimy siebie i innych przed pokusami, upadkiem czy błędnymi decyzjami. Modlitwą zmieniamy duchową rzeczywistość, nawet, jeśli nasze oczy tego jeszcze nie dostrzegają.