Kościół Zielonoświątkowy w Rzeczypospolitej Polskiej jest jednym z chrześcijańskich kościołów protestanckich. W swojej doktrynie opiera się na Piśmie Świętym. Wywodzi się z przebudzenia w wesleyańskim ruchu uświęceniowym, które miało miejsce na początku XX w. w Stanach Zjednoczonych. Uznaje, że zbawienie człowiek przyjmuje z łaski przez wiarę w zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa, Bożego Syna, który jest zarazem jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi. Przyjmuje konieczność pokuty i osobistego nawrócenia z grzechów. Chrzest – przez całkowite zanurzenie – udzielany jest osobom, które samodzielnie podejmują decyzję, że chcą żyć w posłuszeństwie Bożym przykazaniom, służyć Bogu i składają wyznanie wiary. Największym wyróżnikiem spomiędzy innych wyznań protestanckich jest dążenie do przeżywania obecności i mocy Ducha Świętego. Ów charyzmatyczny charakter pobożności zielonoświątkowej (z gr. χάρισμα /chárisma/ – "bezinteresowny dar", "dar łaski"), oznacza, że w wyniku chrztu w Duchu Świętym, chrześcijanin otrzymuje konkretne charyzmaty – dary łaski, niezbędne do umacniania w wierze oraz do wykonywania służby ewangelizacyjnej i kościelnej. Wśród tych darów wyróżnia się m.in. prorokowanie, uzdrawianie, nauczanie (1 List do Koryntian 12,8-11), a także tzw. glosolalia, czyli mówienie innymi, niewyuczonymi językami, jak to miało miejsce za czasów Apostołów w dniu Zielonych Świąt (por. Dzieje Apostolskie 2,1-41).


Kościół Zielonoświątkowy w RP jest członkiem Europejskiej Wspólnoty Zielonoświątkowej, Światowej Wspólnoty Zborów Bożych, Towarzystwa Biblijnego w Polsce oraz Aliansu Ewangelicznego w RP.

Podstawą prawną działalności Kościoła jest Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 20 lutego 1997 (Dz. U. Nr 41, poz. 254 z 26 kwietnia 1997 roku).