Małgorzata, social counsellor

While reading the New Testament one day I suddenly was enlightened. God reveled Himself to me in a totally new way - as Someone I could actually fall in love with, Someone who apart from putting my trust in Him wasn’t demanding anything else, a people friendly God, God who became Man... (available in Polish only)

Zostałam wychowana na osobę religijną. Do 6-go roku życia zajmowały się mną babcia i ciocia, która z uwagi na pozostawanie na rencie poświęcała mi niemal 24 godziny na dobę.

Ciotkę pamiętam zawsze z Biblią w ręku, pamiętam, iż dużo czasu poświęcała na modlitwę i rozmowy na temat wiary. To od niej otrzymałam przekaz, że należy mieć ograniczone zaufanie do osób duchownych, bo w Biblii napisano o nich, że chodzą w długich szatach z frędzlami, okradają wdowy i myślą tylko o sobie.

Najbliższe mi osoby pochodziły z Bieszczad. Po wojnie, w procesie przesiedleńczym znalazły się na Pomorzu. W miejscu z którego pochodziły, żyli obok siebie ludzie o różnych poglądach religijnych (grekokatolicy, rzymscy katolicy, prawosławni, żydzi i baptyści).

Moja prababka przez czas jakiś uczęszczała na spotkania do baptystycznej społeczności – od niej otrzymała pierwszą Biblię.

Sprawy wiary, Boga, życia po śmierci interesowały mnie od zawsze. Świadomie zaczęłam zgłębiać temat w okresie liceum, często chodziłam do spowiedzi, wywiązywałam się z większości katolickich obowiązków (msze, posty piątkowe, komunia, udział w procesjach itp.)

Moje myśli zaprzątała „Boża niesprawiedliwość” w kontekście pośrednictwa kapłana w przebaczeniu grzechów i daremności czynienia odpustów (bo tak czy owak najwyżej miałam szansę na czyściec). Wówczas to postanowiłam samodzielnie czytać Biblię, z przeświadczeniem, że lektura Bożego Słowa powinna rozwiać moje wątpliwości.

Podczas czytania Nowego Testamentu doznałam olśnienia, objawił mi się zupełnie inny Bóg, taki w którym mogłam się zakochać, taki który w zasadzie niczego poza wiarą nie oczekuje. Bóg dla ludzi, Bóg człowiek.

Treść tego co czytałam burzyła znany mi porządek, moimi odkryciami dzieliłam się ze swoim spowiednikiem, który pomimo doktoratu z filozofii nie potrafił wyjaśnić mi potrzeby spowiadania się u kapłana, pośrednictwa świętych, kultu Marii i wielu innych rzeczy.

W tym czasie, kiedy czytałam Biblię, analizowałam swoje życie, postawy a przede wszystkim doktryny Kościoła Katolickiego, które nie korespondowały z jasnym przekazem Bożego Słowa.

Podczas ostatniej w moim życiu spowiedzi, wraz z moim spowiednikiem poświęciliśmy mnóstwo czasu na rozmowę o doktrynach katolickich. W odpowiedzi na swoje wątpliwości usłyszałam, że powinnam odmówić dwie dziesiątki różańca.

Usiadłam w kościelnej ławce i chciałam odprawić zadaną pokutę. Czułam jednak ogromny opór, nie mogłam modlić się niezgodnie z moimi przekonaniami. W pewnym momencie usłyszałam wyraźny Głos, który powiedział mi: „Wyjdź stąd i nie wracaj więcej”. Posłusznie wyszłam z kościoła i ku swojemu zdziwieniu doznałam uczucia ogromnej ulgi

Niedługo potem, Duch Święty sprawił tak, że na lekcjach historii omawiany był okres Reformacji. Poszukałam w bibliotece czegoś więcej na ten temat i odkryłam, że poglądy Reformatorów zgadzały się z tym, do czego ja doszłam.

W kolejną niedzielę udałam się na nabożeństwo do Kościoła Chrystusowego (adres znalazłam w książce telefonicznej), tam spotkałam ludzi, którzy tak jak ja czytali Biblię i w niej szukali odpowiedzi na dręczace ich pytania, ludzi, kótrzy bezpośrednio zwracali sie do Boga, nie korzystając z pośredników. Dzięki nim zrozumiałam, że jestem członkiem Bożej rodziny, ktorej celem jest życie wieczne z Nim.

Moja droga z Bogiem trwa nadal i chociaż czasami ogarnia mnie zwątpienie a współczesny świat nie sprzyja chrześcijaństwu, wierzę, że uda mi się wytrwać do końca.